აქეთ ასფალტის ორმოა,
იქით კორპუსის ჭები,
ხის ჩრდილს ეძებდი და ამ წელს
კორპუსის ჩრდილში ხვდები.
ზოგჯერ ისეთი ქარია,
ახალი ძველში მიაქვს,
ხმელი ბუჩქების გორგალიც
უშიშრად ებრძვის ნიავს,
მაგრამ ბოლოსკენ ნებდება
დროის მშვიდ წამთა ღრიალს,
ისიც მიგორავს, მიყვება
ქვიშის ქარების შრიალს.
აქეთ ასფალტის ორმოა,
იქით კორპუსის ჭები,
ამ ზაფზულს ჰაერს ნატრობდი?
მგონი, საცობში რჩები.
🥱
